OZPR-125, OZPR-125-1, OZPR-125-2 i OZPR-125-2P - najpopularniejsza oprawa parkowa okresu PRL, produkowana w zakładach Mesko w Skarżysku-Kamiennej. Przeznaczona była do oświetlenia parków, placów, innych obszarów użyteczności publicznej, ogrodów, itp. Oprawa jest typu zamkniętego, przeznaczona na lampę rtęciową 125W.

Oprawy produkowano od końca lat 60-tych do końca 2015 roku.

Budowa i zmiany konstrukcyjne na przestrzeni lat:

Oprawa składa się z trzech zasadniczych elementów. Podstawę stanowi kielich wykonany z wysokociśnieniowego odlewu stopu aluminium i pokryty lakierem piecowym (w wersji -2 i -2P lakierem proszkowym); mieści się w nim osprzęt. Przy pomocy okrągłego, tłoczonego z blachy stalowej elementu, do podstawy mocowany jest klosz pryzmatyczny, w kształcie ściętego stożka. Pierwotnie był on szklany, lecz później zmieniono materiał na tworzywo sztuczne - najpierw stosowano PMMA, zaś od połowy lat 90 PC. Całość zamykana jest od góry przykrywką w postaci płytkiej czaszy z tłoczonej blachy aluminiowej, pokrytej lakierem piecowym (w wersji -2 i -2P lakierem proszkowym). Nazywana jest ona daszkiem i pełni funkcję odbłyśnika - od wewnętrznej strony pomalowana jest na biało. Mocowana jest nakrętkami motylkowymi. W najstarszych modelach element ten był gładki i płaski na szczycie. Forma ta została dość szybko zmieniona na ryflowaną a w najnowszych wersjach zwężono go o szerokość jednego przetłoczenia. Jako uszczelnienie użyta została uszczelka gumowa. Oprawa mocowana jest szczytowo do wysięgnika (⌀ 50). Starsze wersje używały do tego celu dwóch śrub, nowsze jednej. Tabliczka znamionowa znajdowała się na kielichu - pierwotnie była nitowana, zaś później naklejana.

Ze względu na brak informacji, niemożliwe jest ustalenie dokładnych zmian konstrukcyjnych które zachodziły w oprawach (co mogłyby sugerować dopisywane oznaczenia -1/-2/-2P).

Wytrzymałość i próba czasu:

Ze względu na relatywnie prostą oraz przemyślaną konstrukcję (budowa uniemożliwiająca łatwe dostanie się np. wody do wewnątrz) oprawy te w przeważającej większości dobrze zniosły zadaną próbę czasu i są niekiedy spotykane w eksploatacji. Jedynym problemem okazywały się klosze wykonane z tworzywa - wersje poliwęglanowe silnie degradowały.