OZPR-125, OZPR-125-1, OZPR-125-2 i OZPR-125-2P - najpopularniejsza oprawa parkowa okresu PRL, produkowana w zakładach Mesko w Skarżysku-Kamiennej. Przeznaczona była do oświetlenia parków, placów, innych obszarów użyteczności publicznej, ogrodów, itp. Oprawa jest typu zamkniętego, przeznaczona na lampę rtęciową 125W.

Oprawy produkowano od początku lat 70 do końca 2015 roku.

Budowa i zmiany konstrukcyjne na przestrzeni lat:

Oprawa składa się z trzech zasadniczych elementów. Podstawę stanowi kielich wykonany z wysokociśnieniowego odlewu stopu aluminium i pokryty lakierem piecowym (w wersji -2 i -2P lakierem proszkowym); mieści się w nim osprzęt. Przy pomocy okrągłego, tłoczonego z blachy stalowej elementu, do podstawy mocowany jest klosz pryzmatyczny, w kształcie ściętego stożka. Pierwotnie był on szklany, lecz później zmieniono materiał na tworzywo sztuczne - najpierw stosowano PMMA, zaś od połowy lat 90 PC. Całość zamykana jest od góry przykrywką w postaci płytkiej czaszy z tłoczonej blachy aluminiowej, pokrytej lakierem piecowym (w wersji -2 i -2P lakierem proszkowym). Nazywana jest ona daszkiem i pełni funkcję odbłyśnika - od wewnętrznej strony pomalowana jest na biało. Mocowana jest nakrętkami motylkowymi. W najstarszych modelach element ten był gładki i płaski na szczycie. Forma ta została dość szybko zmieniona na ryflowaną a w najnowszych wersjach zwężono go o szerokość jednego przetłoczenia. Jako uszczelnienie użyta została uszczelka gumowa. Oprawa mocowana jest szczytowo do wysięgnika (⌀ 50). Starsze wersje używały do tego celu dwóch śrub, nowsze jednej. Tabliczka znamionowa znajdowała się na kielichu - pierwotnie była nitowana, zaś później naklejana.

Ze względu na brak informacji, niemożliwe jest ustalenie dokładnych zmian konstrukcyjnych które zachodziły w oprawach (co mogłyby sugerować dopisywane oznaczenia -1/-2/-2P).

Wytrzymałość i próba czasu:

Ze względu na relatywnie prostą oraz przemyślaną konstrukcję (budowa uniemożliwiająca łatwe dostanie się np. wody do wewnątrz) oprawy te w przeważającej większości dobrze zniosły zadaną próbę czasu i są niekiedy spotykane w eksploatacji. Jedynym problemem okazywały się klosze wykonane z tworzywa - wersje poliwęglanowe silnie degradowały.